gran-to-bior-ce

grantobiorce (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: grantobiorca

słowoliczbaprzypadekrodzaj
grantobiorcapojedyncza mianownikmęski osobowy
grantobiorcachmnoga miejscownikmęski osobowy
grantobiorcamimnoga narzędnikmęski osobowy
grantobiorcąpojedyncza narzędnikmęski osobowy
grantobiorcemnoga mianownikmęski zwierzęcy
grantobiorcemnoga biernikmęski zwierzęcy
grantobiorcemnoga wołaczmęski zwierzęcy
grantobiorcępojedyncza biernikmęski osobowy
grantobiorcopojedyncza wołaczmęski osobowy
grantobiorcommnoga celownikmęski osobowy
grantobiorcówmnoga dopełniaczmęski osobowy
grantobiorcówmnoga biernikmęski osobowy
grantobiorcymnoga mianownikmęski osobowy
grantobiorcymnoga wołaczmęski osobowy
grantobiorcypojedyncza celownikmęski osobowy
grantobiorcypojedyncza miejscownikmęski osobowy
grantobiorcypojedyncza dopełniaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz