gro-de-tu-rze

grodeturze (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: grodetur

słowoliczbaprzypadekrodzaj
grodeturpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
grodeturpojedyncza biernikmęski rzeczowy
grodeturachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
grodeturamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
grodeturempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
grodeturommnoga celownikmęski rzeczowy
grodeturowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
grodeturówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
grodeturupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
grodeturymnoga mianownikmęski rzeczowy
grodeturymnoga biernikmęski rzeczowy
grodeturymnoga wołaczmęski rzeczowy
grodeturzepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
grodeturzepojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz