ha-mow-ni-ku

hamowniku (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: hamownik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
hamownicymnoga mianownikmęski osobowy
hamownicymnoga wołaczmęski osobowy
hamownikpojedyncza mianownikmęski osobowy
hamownikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
hamownikapojedyncza biernikmęski osobowy
hamownikachmnoga miejscownikmęski osobowy
hamownikamimnoga narzędnikmęski osobowy
hamownikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
hamownikimnoga biernikmęski zwierzęcy
hamownikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
hamownikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
hamownikommnoga celownikmęski osobowy
hamownikowipojedyncza celownikmęski osobowy
hamownikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
hamownikówmnoga biernikmęski osobowy
hamownikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
hamownikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz