im-pe-ra-ti-wu

imperatiwu (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: imperatiwus

słowoliczbaprzypadekrodzaj
imperatiwachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
imperatiwamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
imperatiwempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
imperatiwiepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
imperatiwiepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
imperatiwommnoga celownikmęski rzeczowy
imperatiwowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
imperatiwówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
imperatiwupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
imperatiwuspojedyncza mianownikmęski rzeczowy
imperatiwuspojedyncza biernikmęski rzeczowy
imperatiwymnoga mianownikmęski rzeczowy
imperatiwymnoga biernikmęski rzeczowy
imperatiwymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz