in-duk-tem

induktem (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: indukt

słowoliczbaprzypadekrodzaj
indukciepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
indukciepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
induktpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
induktpojedyncza biernikmęski rzeczowy
induktachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
induktamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
induktempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
induktommnoga celownikmęski rzeczowy
induktowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
induktówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
induktupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
induktymnoga mianownikmęski rzeczowy
induktymnoga biernikmęski rzeczowy
induktymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz