in-duk-tę

induktę (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: biernik
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: indukta

słowoliczbaprzypadekrodzaj
indukciepojedyncza celownikżeński
indukciepojedyncza miejscownikżeński
induktmnoga dopełniaczżeński
induktapojedyncza mianownikżeński
induktachmnoga miejscownikżeński
induktamimnoga narzędnikżeński
induktąpojedyncza narzędnikżeński
induktępojedyncza biernikżeński
induktopojedyncza wołaczżeński
induktommnoga celownikżeński
induktymnoga mianownikżeński
induktymnoga biernikżeński
induktymnoga wołaczżeński
induktypojedyncza dopełniaczżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz