in-dy-wi-du-ali-za-cyj

indywidualizacyj (nazwa pospolita) rzeczownik arch.;char.

liczba: mnoga
przypadek: dopełniacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: indywidualizacja

słowoliczbaprzypadekrodzaj
indywidualizacjapojedyncza mianownikżeński
indywidualizacjachmnoga miejscownikżeński
indywidualizacjamimnoga narzędnikżeński
indywidualizacjąpojedyncza narzędnikżeński
indywidualizacjemnoga mianownikżeński
indywidualizacjemnoga biernikżeński
indywidualizacjemnoga wołaczżeński
indywidualizacjępojedyncza biernikżeński
indywidualizacjipojedyncza celownikżeński
indywidualizacjipojedyncza miejscownikżeński
indywidualizacjipojedyncza dopełniaczżeński
indywidualizacjopojedyncza wołaczżeński
indywidualizacjommnoga celownikżeński
indywidualizacjimnoga dopełniaczżeński
indywidualizacyjmnoga dopełniaczżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz