in-kwi-ren-ty

inkwirenty (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny przest.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: inkwirent

słowoliczbaprzypadekrodzaj
inkwirencimnoga mianownikmęski osobowy
inkwirencimnoga wołaczmęski osobowy
inkwirenciepojedyncza miejscownikmęski osobowy
inkwirenciepojedyncza wołaczmęski osobowy
inkwirentpojedyncza mianownikmęski osobowy
inkwirentapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
inkwirentapojedyncza biernikmęski osobowy
inkwirentachmnoga miejscownikmęski osobowy
inkwirentamimnoga narzędnikmęski osobowy
inkwirentempojedyncza narzędnikmęski osobowy
inkwirentommnoga celownikmęski osobowy
inkwirentowipojedyncza celownikmęski osobowy
inkwirentówmnoga dopełniaczmęski osobowy
inkwirentówmnoga biernikmęski osobowy
inkwirentymnoga mianownikmęski zwierzęcy
inkwirentymnoga biernikmęski zwierzęcy
inkwirentymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz