in-ter-ce-den-tem

intercedentem (nazwa pospolita) rzeczownik daw.;praw.

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: intercedent

słowoliczbaprzypadekrodzaj
intercedencimnoga mianownikmęski osobowy
intercedencimnoga wołaczmęski osobowy
intercedenciepojedyncza miejscownikmęski osobowy
intercedenciepojedyncza wołaczmęski osobowy
intercedentpojedyncza mianownikmęski osobowy
intercedentapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
intercedentapojedyncza biernikmęski osobowy
intercedentachmnoga miejscownikmęski osobowy
intercedentamimnoga narzędnikmęski osobowy
intercedentempojedyncza narzędnikmęski osobowy
intercedentommnoga celownikmęski osobowy
intercedentowipojedyncza celownikmęski osobowy
intercedentówmnoga dopełniaczmęski osobowy
intercedentówmnoga biernikmęski osobowy
intercedentymnoga mianownikmęski zwierzęcy
intercedentymnoga biernikmęski zwierzęcy
intercedentymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz