iro-nie

ironie (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: iron

słowoliczbaprzypadekrodzaj
ironpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
ironpojedyncza biernikmęski rzeczowy
ironachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
ironamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
ironempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
ironiepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
ironiepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
ironommnoga celownikmęski rzeczowy
ironowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
ironówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
ironupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
ironymnoga mianownikmęski rzeczowy
ironymnoga biernikmęski rzeczowy
ironymnoga wołaczmęski rzeczowy

ironie (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: ironia

słowoliczbaprzypadekrodzaj
ironiapojedyncza mianownikżeński
ironiachmnoga miejscownikżeński
ironiamimnoga narzędnikżeński
ironiąpojedyncza narzędnikżeński
ironiemnoga mianownikżeński
ironiemnoga biernikżeński
ironiemnoga wołaczżeński
ironiępojedyncza biernikżeński
ironiipojedyncza celownikżeński
ironiipojedyncza miejscownikżeński
ironiipojedyncza dopełniaczżeński
ironiopojedyncza wołaczżeński
ironiommnoga celownikżeński
ironiimnoga dopełniaczżeński
ironijmnoga dopełniaczżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz