jar-marcz-ni-ka

jarmarcznika (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: jarmarcznik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
jarmarcznicymnoga mianownikmęski osobowy
jarmarcznicymnoga wołaczmęski osobowy
jarmarcznikpojedyncza mianownikmęski osobowy
jarmarcznikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
jarmarcznikapojedyncza biernikmęski osobowy
jarmarcznikachmnoga miejscownikmęski osobowy
jarmarcznikamimnoga narzędnikmęski osobowy
jarmarcznikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
jarmarcznikimnoga biernikmęski zwierzęcy
jarmarcznikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
jarmarcznikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
jarmarcznikommnoga celownikmęski osobowy
jarmarcznikowipojedyncza celownikmęski osobowy
jarmarcznikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
jarmarcznikówmnoga biernikmęski osobowy
jarmarcznikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
jarmarcznikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz