jar-mar-ko-wi-cza

jarmarkowicza (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: jarmarkowicz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
jarmarkowiczpojedyncza mianownikmęski osobowy
jarmarkowiczapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
jarmarkowiczapojedyncza biernikmęski osobowy
jarmarkowiczachmnoga miejscownikmęski osobowy
jarmarkowiczamimnoga narzędnikmęski osobowy
jarmarkowiczemnoga mianownikmęski zwierzęcy
jarmarkowiczemnoga biernikmęski zwierzęcy
jarmarkowiczemnoga wołaczmęski zwierzęcy
jarmarkowiczemnoga mianownikmęski osobowy
jarmarkowiczemnoga wołaczmęski osobowy
jarmarkowiczempojedyncza narzędnikmęski osobowy
jarmarkowiczommnoga celownikmęski osobowy
jarmarkowiczowipojedyncza celownikmęski osobowy
jarmarkowiczówmnoga dopełniaczmęski osobowy
jarmarkowiczówmnoga biernikmęski osobowy
jarmarkowiczupojedyncza miejscownikmęski osobowy
jarmarkowiczupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz