ju-nio-ra

juniora (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: junior

słowoliczbaprzypadekrodzajinne
jrkropkowalność: z następującą kropką
junkropkowalność: z następującą kropką
juniorpojedyncza mianownikmęski osobowy
juniorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
juniorapojedyncza biernikmęski osobowy
juniorachmnoga miejscownikmęski osobowy
junioramimnoga narzędnikmęski osobowy
juniorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
juniorommnoga celownikmęski osobowy
juniorowipojedyncza celownikmęski osobowy
juniorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
juniorówmnoga biernikmęski osobowy
juniorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
juniorymnoga biernikmęski zwierzęcy
juniorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
juniorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
juniorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
juniorzymnoga mianownikmęski osobowy
juniorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz