kan-ce-la-ria-to

kancelariato (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: kancelariata

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kancelariacimnoga mianownikmęski osobowy
kancelariacimnoga wołaczmęski osobowy
kancelariaciepojedyncza celownikmęski osobowy
kancelariaciepojedyncza miejscownikmęski osobowy
kancelariatapojedyncza mianownikmęski osobowy
kancelariatachmnoga miejscownikmęski osobowy
kancelariatamimnoga narzędnikmęski osobowy
kancelariatąpojedyncza narzędnikmęski osobowy
kancelariatępojedyncza biernikmęski osobowy
kancelariatopojedyncza wołaczmęski osobowy
kancelariatommnoga celownikmęski osobowy
kancelariatówmnoga dopełniaczmęski osobowy
kancelariatówmnoga biernikmęski osobowy
kancelariatymnoga mianownikmęski zwierzęcy
kancelariatymnoga biernikmęski zwierzęcy
kancelariatymnoga wołaczmęski zwierzęcy
kancelariatypojedyncza dopełniaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz