kan-ta-rze

kantarze (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: kantar

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kantarpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
kantarpojedyncza biernikmęski rzeczowy
kantarapojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
kantarachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
kantaramimnoga narzędnikmęski rzeczowy
kantarempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
kantarommnoga celownikmęski rzeczowy
kantarowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
kantarówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
kantarymnoga mianownikmęski rzeczowy
kantarymnoga biernikmęski rzeczowy
kantarymnoga wołaczmęski rzeczowy
kantarzepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
kantarzepojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz