kan-to-ra-tom

kantoratom (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: celownik
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: kantorat

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kantoraciepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
kantoraciepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
kantoratpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
kantoratpojedyncza biernikmęski rzeczowy
kantoratachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
kantoratamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
kantoratempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
kantoratommnoga celownikmęski rzeczowy
kantoratowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
kantoratówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
kantoratupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
kantoratymnoga mianownikmęski rzeczowy
kantoratymnoga biernikmęski rzeczowy
kantoratymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz