kan-tor-ko

kantorko (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: kantorka

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kantorcepojedyncza celownikżeński
kantorcepojedyncza miejscownikżeński
kantorekmnoga dopełniaczżeński
kantorkapojedyncza mianownikżeński
kantorkachmnoga miejscownikżeński
kantorkamimnoga narzędnikżeński
kantorkąpojedyncza narzędnikżeński
kantorkępojedyncza biernikżeński
kantorkimnoga mianownikżeński
kantorkimnoga biernikżeński
kantorkimnoga wołaczżeński
kantorkipojedyncza dopełniaczżeński
kantorkopojedyncza wołaczżeński
kantorkommnoga celownikżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz