kan-to-row-ce

kantorowce (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: kantorowiec

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kantorowcapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
kantorowcapojedyncza biernikmęski osobowy
kantorowcachmnoga miejscownikmęski osobowy
kantorowcamimnoga narzędnikmęski osobowy
kantorowcemnoga mianownikmęski zwierzęcy
kantorowcemnoga biernikmęski zwierzęcy
kantorowcemnoga wołaczmęski zwierzęcy
kantorowcempojedyncza narzędnikmęski osobowy
kantorowcommnoga celownikmęski osobowy
kantorowcowipojedyncza celownikmęski osobowy
kantorowcówmnoga dopełniaczmęski osobowy
kantorowcówmnoga biernikmęski osobowy
kantorowcupojedyncza miejscownikmęski osobowy
kantorowcupojedyncza wołaczmęski osobowy
kantorowcymnoga mianownikmęski osobowy
kantorowcymnoga wołaczmęski osobowy
kantorowczepojedyncza wołaczmęski osobowy
kantorowiecpojedyncza mianownikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz