ka-ra-ko-le

karakole (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: karakol

słowoliczbaprzypadekrodzaj
karakolpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
karakolpojedyncza biernikmęski rzeczowy
karakolapojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
karakolachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
karakolamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
karakolemnoga mianownikmęski rzeczowy
karakolemnoga biernikmęski rzeczowy
karakolemnoga wołaczmęski rzeczowy
karakolempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
karakolimnoga dopełniaczmęski rzeczowy
karakolommnoga celownikmęski rzeczowy
karakolowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
karakolupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
karakolupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz