ka-ra-kur-tem

karakurtem (nazwa pospolita) rzeczownik zool.

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: karakurt

słowoliczbaprzypadekrodzaj
karakurciepojedyncza miejscownikmęski zwierzęcy
karakurciepojedyncza wołaczmęski zwierzęcy
karakurtpojedyncza mianownikmęski zwierzęcy
karakurtapojedyncza dopełniaczmęski zwierzęcy
karakurtapojedyncza biernikmęski zwierzęcy
karakurtachmnoga miejscownikmęski zwierzęcy
karakurtamimnoga narzędnikmęski zwierzęcy
karakurtempojedyncza narzędnikmęski zwierzęcy
karakurtommnoga celownikmęski zwierzęcy
karakurtowipojedyncza celownikmęski zwierzęcy
karakurtówmnoga dopełniaczmęski zwierzęcy
karakurtymnoga mianownikmęski zwierzęcy
karakurtymnoga biernikmęski zwierzęcy
karakurtymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz