kar-to-me-ry

kartomery (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: kartomer

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kartomerpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
kartomerpojedyncza biernikmęski rzeczowy
kartomerachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
kartomeramimnoga narzędnikmęski rzeczowy
kartomerempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
kartomerommnoga celownikmęski rzeczowy
kartomerowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
kartomerówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
kartomerupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
kartomerymnoga mianownikmęski rzeczowy
kartomerymnoga biernikmęski rzeczowy
kartomerymnoga wołaczmęski rzeczowy
kartomerzepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
kartomerzepojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz