kar-tu-ni-ku

kartuniku (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: kartunik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kartunikpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
kartunikpojedyncza biernikmęski rzeczowy
kartunikapojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
kartunikachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
kartunikamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
kartunikimnoga mianownikmęski rzeczowy
kartunikimnoga biernikmęski rzeczowy
kartunikimnoga wołaczmęski rzeczowy
kartunikiempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
kartunikommnoga celownikmęski rzeczowy
kartunikowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
kartunikówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
kartunikupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
kartunikupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz