ki-buc-ni-ku

kibucniku (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: kibucnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kibucnicymnoga mianownikmęski osobowy
kibucnicymnoga wołaczmęski osobowy
kibucnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
kibucnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
kibucnikapojedyncza biernikmęski osobowy
kibucnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
kibucnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
kibucnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
kibucnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
kibucnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
kibucnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
kibucnikommnoga celownikmęski osobowy
kibucnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
kibucnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
kibucnikówmnoga biernikmęski osobowy
kibucnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
kibucnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz