ki-me-le

kimele (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: kimel

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kimelpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
kimelpojedyncza biernikmęski rzeczowy
kimelachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
kimelamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
kimelemnoga mianownikmęski rzeczowy
kimelemnoga biernikmęski rzeczowy
kimelemnoga wołaczmęski rzeczowy
kimelempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
kimelimnoga dopełniaczmęski rzeczowy
kimelommnoga celownikmęski rzeczowy
kimelowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
kimelupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
kimelupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
kimelupojedyncza wołaczmęski rzeczowy
kimlachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
kimlamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
kimlemnoga mianownikmęski rzeczowy
kimlemnoga biernikmęski rzeczowy
kimlemnoga wołaczmęski rzeczowy
kimlempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
kimlimnoga dopełniaczmęski rzeczowy
kimlommnoga celownikmęski rzeczowy
kimlowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
kimlupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
kimlupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
kimlupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz