kla-kie-rze

klakierze (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: klakier

słowoliczbaprzypadekrodzaj
klakierpojedyncza mianownikmęski osobowy
klakierapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
klakierapojedyncza biernikmęski osobowy
klakierachmnoga miejscownikmęski osobowy
klakieramimnoga narzędnikmęski osobowy
klakierempojedyncza narzędnikmęski osobowy
klakierommnoga celownikmęski osobowy
klakierowipojedyncza celownikmęski osobowy
klakierówmnoga dopełniaczmęski osobowy
klakierówmnoga biernikmęski osobowy
klakierymnoga mianownikmęski zwierzęcy
klakierymnoga biernikmęski zwierzęcy
klakierymnoga wołaczmęski zwierzęcy
klakierzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
klakierzepojedyncza wołaczmęski osobowy
klakierzymnoga mianownikmęski osobowy
klakierzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz