kla-mo-ru

klamoru (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: klamor

słowoliczbaprzypadekrodzaj
klamorpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
klamorpojedyncza biernikmęski rzeczowy
klamorachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
klamoramimnoga narzędnikmęski rzeczowy
klamorempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
klamorommnoga celownikmęski rzeczowy
klamorowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
klamorówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
klamorupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
klamorymnoga mianownikmęski rzeczowy
klamorymnoga biernikmęski rzeczowy
klamorymnoga wołaczmęski rzeczowy
klamorzepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
klamorzepojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz