klar-ko-wie

klarkowie (nazwa pospolita) rzeczownik mors.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: klark

słowoliczbaprzypadekrodzaj
klarkpojedyncza mianownikmęski osobowy
klarkapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
klarkapojedyncza biernikmęski osobowy
klarkachmnoga miejscownikmęski osobowy
klarkamimnoga narzędnikmęski osobowy
klarkimnoga mianownikmęski zwierzęcy
klarkimnoga biernikmęski zwierzęcy
klarkimnoga wołaczmęski zwierzęcy
klarkiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
klarkommnoga celownikmęski osobowy
klarkowipojedyncza celownikmęski osobowy
klarkowiemnoga mianownikmęski osobowy
klarkowiemnoga wołaczmęski osobowy
klarkówmnoga dopełniaczmęski osobowy
klarkówmnoga biernikmęski osobowy
klarkupojedyncza miejscownikmęski osobowy
klarkupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz