knu-ro-wia-ny

knurowiany (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: knurowianin

słowoliczbaprzypadekrodzaj
knurowianmnoga dopełniaczmęski osobowy
knurowianmnoga biernikmęski osobowy
knurowianachmnoga miejscownikmęski osobowy
knurowianamimnoga narzędnikmęski osobowy
knurowianiemnoga mianownikmęski osobowy
knurowianiemnoga wołaczmęski osobowy
knurowianinpojedyncza mianownikmęski osobowy
knurowianinapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
knurowianinapojedyncza biernikmęski osobowy
knurowianinempojedyncza narzędnikmęski osobowy
knurowianiniepojedyncza miejscownikmęski osobowy
knurowianiniepojedyncza wołaczmęski osobowy
knurowianinowipojedyncza celownikmęski osobowy
knurowianommnoga celownikmęski osobowy
knurowianymnoga mianownikmęski zwierzęcy
knurowianymnoga biernikmęski zwierzęcy
knurowianymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz