ko-adiu-to-rzy

koadiutorzy (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: koadiutor

słowoliczbaprzypadekrodzaj
koadiutorpojedyncza mianownikmęski osobowy
koadiutorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
koadiutorapojedyncza biernikmęski osobowy
koadiutorachmnoga miejscownikmęski osobowy
koadiutoramimnoga narzędnikmęski osobowy
koadiutorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
koadiutorommnoga celownikmęski osobowy
koadiutorowipojedyncza celownikmęski osobowy
koadiutorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
koadiutorówmnoga biernikmęski osobowy
koadiutorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
koadiutorymnoga biernikmęski zwierzęcy
koadiutorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
koadiutorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
koadiutorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
koadiutorzymnoga mianownikmęski osobowy
koadiutorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz