ko-ar-ty-ku-la-cja

koartykulacja (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: koartykulacja

słowoliczbaprzypadekrodzaj
koartykulacjapojedyncza mianownikżeński
koartykulacjachmnoga miejscownikżeński
koartykulacjamimnoga narzędnikżeński
koartykulacjąpojedyncza narzędnikżeński
koartykulacjemnoga mianownikżeński
koartykulacjemnoga biernikżeński
koartykulacjemnoga wołaczżeński
koartykulacjępojedyncza biernikżeński
koartykulacjipojedyncza celownikżeński
koartykulacjipojedyncza miejscownikżeński
koartykulacjipojedyncza dopełniaczżeński
koartykulacjopojedyncza wołaczżeński
koartykulacjommnoga celownikżeński
koartykulacjimnoga dopełniaczżeński
koartykulacyjmnoga dopełniaczżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz