ko-eg-zy-sten-cyj

koegzystencyj (nazwa pospolita) rzeczownik arch.;char.

liczba: mnoga
przypadek: dopełniacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: koegzystencja

słowoliczbaprzypadekrodzaj
koegzystencjapojedyncza mianownikżeński
koegzystencjachmnoga miejscownikżeński
koegzystencjamimnoga narzędnikżeński
koegzystencjąpojedyncza narzędnikżeński
koegzystencjemnoga mianownikżeński
koegzystencjemnoga biernikżeński
koegzystencjemnoga wołaczżeński
koegzystencjępojedyncza biernikżeński
koegzystencjipojedyncza celownikżeński
koegzystencjipojedyncza miejscownikżeński
koegzystencjipojedyncza dopełniaczżeński
koegzystencjopojedyncza wołaczżeński
koegzystencjommnoga celownikżeński
koegzystencjimnoga dopełniaczżeński
koegzystencyjmnoga dopełniaczżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz