ko-le-żce

koleżce (nazwa pospolita) rzeczownik pot.

liczba: pojedyncza
przypadek: celownik
przypadek: miejscownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: koleżka

słowoliczbaprzypadekrodzaj
koleżcepojedyncza celownikmęski osobowy
koleżcepojedyncza miejscownikmęski osobowy
koleżkapojedyncza mianownikmęski osobowy
koleżkachmnoga miejscownikmęski osobowy
koleżkamimnoga narzędnikmęski osobowy
koleżkąpojedyncza narzędnikmęski osobowy
koleżkępojedyncza biernikmęski osobowy
koleżkimnoga mianownikmęski zwierzęcy
koleżkimnoga biernikmęski zwierzęcy
koleżkimnoga wołaczmęski zwierzęcy
koleżkipojedyncza dopełniaczmęski osobowy
koleżkopojedyncza wołaczmęski osobowy
koleżkommnoga celownikmęski osobowy
koleżkowiemnoga mianownikmęski osobowy
koleżkowiemnoga wołaczmęski osobowy
koleżkówmnoga dopełniaczmęski osobowy
koleżkówmnoga biernikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz