ko-lo-ka-to-ro-wi

kolokatorowi (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: celownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: kolokator

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kolokatorpojedyncza mianownikmęski osobowy
kolokatorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
kolokatorapojedyncza biernikmęski osobowy
kolokatorachmnoga miejscownikmęski osobowy
kolokatoramimnoga narzędnikmęski osobowy
kolokatorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
kolokatorommnoga celownikmęski osobowy
kolokatorowipojedyncza celownikmęski osobowy
kolokatorowiemnoga mianownikmęski osobowy
kolokatorowiemnoga wołaczmęski osobowy
kolokatorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
kolokatorówmnoga biernikmęski osobowy
kolokatorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
kolokatorymnoga biernikmęski zwierzęcy
kolokatorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
kolokatorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
kolokatorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
kolokatorzymnoga mianownikmęski osobowy
kolokatorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz