ko-man-do-ra

komandora (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: komandor

słowoliczbaprzypadekrodzaj
komandorpojedyncza mianownikmęski osobowy
komandorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
komandorapojedyncza biernikmęski osobowy
komandorachmnoga miejscownikmęski osobowy
komandoramimnoga narzędnikmęski osobowy
komandorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
komandorommnoga celownikmęski osobowy
komandorowipojedyncza celownikmęski osobowy
komandorowiemnoga mianownikmęski osobowy
komandorowiemnoga wołaczmęski osobowy
komandorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
komandorówmnoga biernikmęski osobowy
komandorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
komandorymnoga biernikmęski zwierzęcy
komandorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
komandorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
komandorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
komandorzymnoga mianownikmęski osobowy
komandorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz