ko-man-dy-ta-riu-szu

komandytariuszu (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: komandytariusz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
komandytariuszpojedyncza mianownikmęski osobowy
komandytariuszapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
komandytariuszapojedyncza biernikmęski osobowy
komandytariuszachmnoga miejscownikmęski osobowy
komandytariuszamimnoga narzędnikmęski osobowy
komandytariuszemnoga mianownikmęski zwierzęcy
komandytariuszemnoga biernikmęski zwierzęcy
komandytariuszemnoga wołaczmęski zwierzęcy
komandytariuszemnoga mianownikmęski osobowy
komandytariuszemnoga wołaczmęski osobowy
komandytariuszempojedyncza narzędnikmęski osobowy
komandytariuszommnoga celownikmęski osobowy
komandytariuszowipojedyncza celownikmęski osobowy
komandytariuszówmnoga dopełniaczmęski osobowy
komandytariuszówmnoga biernikmęski osobowy
komandytariuszupojedyncza miejscownikmęski osobowy
komandytariuszupojedyncza wołaczmęski osobowy
komandytariuszymnoga dopełniaczmęski osobowy
komandytariuszymnoga biernikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz