ko-men-dan-tu-rze

komendanturze (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: celownik
przypadek: miejscownik
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: komendantura

słowoliczbaprzypadekrodzaj
komendanturmnoga dopełniaczżeński
komendanturapojedyncza mianownikżeński
komendanturachmnoga miejscownikżeński
komendanturamimnoga narzędnikżeński
komendanturąpojedyncza narzędnikżeński
komendanturępojedyncza biernikżeński
komendanturopojedyncza wołaczżeński
komendanturommnoga celownikżeński
komendanturymnoga mianownikżeński
komendanturymnoga biernikżeński
komendanturymnoga wołaczżeński
komendanturypojedyncza dopełniaczżeński
komendanturzepojedyncza celownikżeński
komendanturzepojedyncza miejscownikżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz