ko-men-da-to-ry

komendatory (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny daw.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: komendator

słowoliczbaprzypadekrodzaj
komendatorpojedyncza mianownikmęski osobowy
komendatorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
komendatorapojedyncza biernikmęski osobowy
komendatorachmnoga miejscownikmęski osobowy
komendatoramimnoga narzędnikmęski osobowy
komendatorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
komendatorommnoga celownikmęski osobowy
komendatorowipojedyncza celownikmęski osobowy
komendatorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
komendatorówmnoga biernikmęski osobowy
komendatorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
komendatorymnoga biernikmęski zwierzęcy
komendatorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
komendatorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
komendatorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
komendatorzymnoga mianownikmęski osobowy
komendatorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz