kom-pa-trio-ci

kompatrioci (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: kompatriota

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kompatriocimnoga mianownikmęski osobowy
kompatriocimnoga wołaczmęski osobowy
kompatriociepojedyncza celownikmęski osobowy
kompatriociepojedyncza miejscownikmęski osobowy
kompatriotapojedyncza mianownikmęski osobowy
kompatriotachmnoga miejscownikmęski osobowy
kompatriotamimnoga narzędnikmęski osobowy
kompatriotąpojedyncza narzędnikmęski osobowy
kompatriotępojedyncza biernikmęski osobowy
kompatriotopojedyncza wołaczmęski osobowy
kompatriotommnoga celownikmęski osobowy
kompatriotówmnoga dopełniaczmęski osobowy
kompatriotówmnoga biernikmęski osobowy
kompatriotymnoga mianownikmęski zwierzęcy
kompatriotymnoga biernikmęski zwierzęcy
kompatriotymnoga wołaczmęski zwierzęcy
kompatriotypojedyncza dopełniaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz