kon-dra-to-wi-cza-ny

kondratowiczany (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: kondratowiczanin

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kondratowiczanmnoga dopełniaczmęski osobowy
kondratowiczanmnoga biernikmęski osobowy
kondratowiczanachmnoga miejscownikmęski osobowy
kondratowiczanamimnoga narzędnikmęski osobowy
kondratowiczaniemnoga mianownikmęski osobowy
kondratowiczaniemnoga wołaczmęski osobowy
kondratowiczaninpojedyncza mianownikmęski osobowy
kondratowiczaninapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
kondratowiczaninapojedyncza biernikmęski osobowy
kondratowiczaninempojedyncza narzędnikmęski osobowy
kondratowiczaniniepojedyncza miejscownikmęski osobowy
kondratowiczaniniepojedyncza wołaczmęski osobowy
kondratowiczaninowipojedyncza celownikmęski osobowy
kondratowiczanommnoga celownikmęski osobowy
kondratowiczanymnoga mianownikmęski zwierzęcy
kondratowiczanymnoga biernikmęski zwierzęcy
kondratowiczanymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz