kon-duk-tem

konduktem (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: kondukt

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kondukciepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
kondukciepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
konduktpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
konduktpojedyncza biernikmęski rzeczowy
konduktachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
konduktamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
konduktempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
konduktommnoga celownikmęski rzeczowy
konduktowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
konduktówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
konduktupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
konduktymnoga mianownikmęski rzeczowy
konduktymnoga biernikmęski rzeczowy
konduktymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz