kon-dykt

kondykt (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: kondykt

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kondykciepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
kondykciepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
kondyktpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
kondyktpojedyncza biernikmęski rzeczowy
kondyktachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
kondyktamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
kondyktempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
kondyktommnoga celownikmęski rzeczowy
kondyktowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
kondyktówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
kondyktupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
kondyktymnoga mianownikmęski rzeczowy
kondyktymnoga biernikmęski rzeczowy
kondyktymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz