kon-gre-ga-tem

kongregatem (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: kongregat

słowoliczbaprzypadekrodzaj
kongregacimnoga mianownikmęski osobowy
kongregacimnoga wołaczmęski osobowy
kongregaciepojedyncza miejscownikmęski osobowy
kongregaciepojedyncza wołaczmęski osobowy
kongregatpojedyncza mianownikmęski osobowy
kongregatapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
kongregatapojedyncza biernikmęski osobowy
kongregatachmnoga miejscownikmęski osobowy
kongregatamimnoga narzędnikmęski osobowy
kongregatempojedyncza narzędnikmęski osobowy
kongregatommnoga celownikmęski osobowy
kongregatowipojedyncza celownikmęski osobowy
kongregatówmnoga dopełniaczmęski osobowy
kongregatówmnoga biernikmęski osobowy
kongregatymnoga mianownikmęski zwierzęcy
kongregatymnoga biernikmęski zwierzęcy
kongregatymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz