ko-ni-tru-tu

konitrutu (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: konitrut

słowoliczbaprzypadekrodzaj
konitruciepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
konitruciepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
konitrutpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
konitrutpojedyncza biernikmęski rzeczowy
konitrutachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
konitrutamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
konitrutempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
konitrutommnoga celownikmęski rzeczowy
konitrutowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
konitrutówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
konitrutupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
konitrutymnoga mianownikmęski rzeczowy
konitrutymnoga biernikmęski rzeczowy
konitrutymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz