kon-ku-ben-ci

konkubenci (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: konkubent

słowoliczbaprzypadekrodzaj
konkubencimnoga mianownikmęski osobowy
konkubencimnoga wołaczmęski osobowy
konkubenciepojedyncza miejscownikmęski osobowy
konkubenciepojedyncza wołaczmęski osobowy
konkubentpojedyncza mianownikmęski osobowy
konkubentapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
konkubentapojedyncza biernikmęski osobowy
konkubentachmnoga miejscownikmęski osobowy
konkubentamimnoga narzędnikmęski osobowy
konkubentempojedyncza narzędnikmęski osobowy
konkubentommnoga celownikmęski osobowy
konkubentowipojedyncza celownikmęski osobowy
konkubentówmnoga dopełniaczmęski osobowy
konkubentówmnoga biernikmęski osobowy
konkubentymnoga mianownikmęski zwierzęcy
konkubentymnoga biernikmęski zwierzęcy
konkubentymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz