kon-ku-bent-ce

konkubentce (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: celownik
przypadek: miejscownik
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: konkubentka

słowoliczbaprzypadekrodzaj
konkubentcepojedyncza celownikżeński
konkubentcepojedyncza miejscownikżeński
konkubentekmnoga dopełniaczżeński
konkubentkapojedyncza mianownikżeński
konkubentkachmnoga miejscownikżeński
konkubentkamimnoga narzędnikżeński
konkubentkąpojedyncza narzędnikżeński
konkubentkępojedyncza biernikżeński
konkubentkimnoga mianownikżeński
konkubentkimnoga biernikżeński
konkubentkimnoga wołaczżeński
konkubentkipojedyncza dopełniaczżeński
konkubentkopojedyncza wołaczżeński
konkubentkommnoga celownikżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz