kon-ku-bi-ni

konkubini (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: konkubin

słowoliczbaprzypadekrodzaj
konkubinpojedyncza mianownikmęski osobowy
konkubinapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
konkubinapojedyncza biernikmęski osobowy
konkubinachmnoga miejscownikmęski osobowy
konkubinamimnoga narzędnikmęski osobowy
konkubinempojedyncza narzędnikmęski osobowy
konkubinimnoga mianownikmęski osobowy
konkubinimnoga wołaczmęski osobowy
konkubiniepojedyncza miejscownikmęski osobowy
konkubiniepojedyncza wołaczmęski osobowy
konkubinommnoga celownikmęski osobowy
konkubinowipojedyncza celownikmęski osobowy
konkubinówmnoga dopełniaczmęski osobowy
konkubinówmnoga biernikmęski osobowy
konkubinymnoga mianownikmęski zwierzęcy
konkubinymnoga biernikmęski zwierzęcy
konkubinymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz