kon-rek-to-rom

konrektorom (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: celownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: konrektor

słowoliczbaprzypadekrodzaj
konrektorpojedyncza mianownikmęski osobowy
konrektorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
konrektorapojedyncza biernikmęski osobowy
konrektorachmnoga miejscownikmęski osobowy
konrektoramimnoga narzędnikmęski osobowy
konrektorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
konrektorommnoga celownikmęski osobowy
konrektorowipojedyncza celownikmęski osobowy
konrektorowiemnoga mianownikmęski osobowy
konrektorowiemnoga wołaczmęski osobowy
konrektorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
konrektorówmnoga biernikmęski osobowy
konrektorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
konrektorymnoga biernikmęski zwierzęcy
konrektorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
konrektorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
konrektorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
konrektorzymnoga mianownikmęski osobowy
konrektorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz