kon-se-kra-to-rom

konsekratorom (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: celownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: konsekrator

słowoliczbaprzypadekrodzaj
konsekratorpojedyncza mianownikmęski osobowy
konsekratorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
konsekratorapojedyncza biernikmęski osobowy
konsekratorachmnoga miejscownikmęski osobowy
konsekratoramimnoga narzędnikmęski osobowy
konsekratorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
konsekratorommnoga celownikmęski osobowy
konsekratorowipojedyncza celownikmęski osobowy
konsekratorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
konsekratorówmnoga biernikmęski osobowy
konsekratorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
konsekratorymnoga biernikmęski zwierzęcy
konsekratorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
konsekratorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
konsekratorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
konsekratorzymnoga mianownikmęski osobowy
konsekratorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz