kon-sta-blem

konstablem (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: konstabl

słowoliczbaprzypadekrodzaj
konstablpojedyncza mianownikmęski osobowy
konstablapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
konstablapojedyncza biernikmęski osobowy
konstablachmnoga miejscownikmęski osobowy
konstablamimnoga narzędnikmęski osobowy
konstablemnoga mianownikmęski zwierzęcy
konstablemnoga biernikmęski zwierzęcy
konstablemnoga wołaczmęski zwierzęcy
konstablemnoga mianownikmęski osobowy
konstablemnoga wołaczmęski osobowy
konstablempojedyncza narzędnikmęski osobowy
konstablimnoga dopełniaczmęski osobowy
konstablimnoga biernikmęski osobowy
konstablommnoga celownikmęski osobowy
konstablowipojedyncza celownikmęski osobowy
konstablowiemnoga mianownikmęski osobowy
konstablowiemnoga wołaczmęski osobowy
konstablówmnoga dopełniaczmęski osobowy
konstablówmnoga biernikmęski osobowy
konstablupojedyncza miejscownikmęski osobowy
konstablupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz