kon-stan-ciu-ki

Konstanciuki (nazwisko) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: Konstanciuk

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Konstanciukpojedyncza mianownikmęski osobowy
Konstanciukapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Konstanciukapojedyncza biernikmęski osobowy
Konstanciukachmnoga miejscownikmęski osobowy
Konstanciukamimnoga narzędnikmęski osobowy
Konstanciukimnoga mianownikmęski zwierzęcy
Konstanciukimnoga biernikmęski zwierzęcy
Konstanciukimnoga wołaczmęski zwierzęcy
Konstanciukiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Konstanciukommnoga celownikmęski osobowy
Konstanciukowipojedyncza celownikmęski osobowy
Konstanciukowiemnoga mianownikmęski osobowy
Konstanciukowiemnoga wołaczmęski osobowy
Konstanciukówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Konstanciukówmnoga biernikmęski osobowy
Konstanciukupojedyncza miejscownikmęski osobowy
Konstanciukupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz